Éi mâi sentîo ’na cansón d’amô ch’a parle mâ de dònne? Mâi! Eternamente tuo, t'amo appassionatamente, sei la mia vita la mia stella la mia speranza, l'anima mia... Védan tùtto rêuza, tùtto bèllo, sénsa pensâ però che o bèllo o vêgne dòppo. E alôa coménso mi pò-u prìmmo a decantâne i préggi, ma prìmma de tùtto i difètti, con quésta "Cansón a-a revèrsa":

Sta cansón dedicâ l'ò a 'na fìggia
ch'a l'à o nâzo in pö fæto a frisceu
inta fàccia a l'à quàlche lentìggia
e 'nte 'n éuggio a l'à sénpre 'n òrzeu

a l'à o ménto ch'o pâ 'na conchétta
dôve nàsce de lóngo in porìn
e, pe zónta, ghe crésce a barbétta
cómme-e crâve, gh'öriæ o sunagìn.

A l'a-e oêge che pàn doê ventoêle,
e pensâ ch’a ghe sénte cianìn,
ma però a l'é 'na dònna fedêle,
fortunòu chi ghe l'à da vixìn!

Quànd'a pàrla inta fàccia a ve spûa
che ve pâ che 'ncoménse a sprînâ,
no parlémmo pöi quànd'a stranûa
pâ che 'nvêce 'ncoménse a tronâ.

A l'à o còllo ch'a pâ 'na giràffa,
o çinquànta de scàrpe inti pê,
a l'é fæta ch’a pâ 'na caràffa,
pe chi a veu l'é za prónti i papê.

Chi se spóza sta pèrla de fìggia
o peu sénpre tranquìllo dormî:
garantîo che nisciùn no ghi-â pìggia,
e a cansón a finìsce coscì.

Ah, m’ascordâva de dâve l’indirìsso: salîta Ravàtti 77, Sughéugna.
Òu pàize ghe dîxan “a Giöni” ma do Ciàn di Bòrli, no poéi sbaliâve.