O tranvài a De Ferâri
o l'aspêtâva i pasegê,
quànde vén doî tîpi râri
che me pàn màio e mogê.
Lê o ghe dîxe ciàn cianìn:
Mónta sciù, mæ câa Manìn!
Lê a ghe mónta e a ghe rispónde:
Mi vegniö... ma dìmme dónde?

Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, a-o Mónte!
Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, con mi!

Pasòu o pónte a Sant'Agâ
lê a se sénte arecoviâ
e lê, riéndo de gràn cheu
o s’arémba ciù ch'o peu.
Arivæ a-i pê da montâ
o gh'agiùtta pe chinâ,
ìntran drénto inte 'n'òstàia
pe levâse un pö a bâgiàia.

Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, a-o Mónte!
Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, con mi!

Arivæ sciù 'n sciô ciasâ
dòppo avéi fæt'a montâ
o s'inàndia in Cianderlìn
a brasétto a-a seu Manìn.
O gh’acàtta o canestréllo
rèsta, fiôre con l'öxéllo.
Acoegæ la 'n sce l'erbétta
o contìnoa a cansonétta

Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, a-o Mónte!
Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, con mi!

Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, a-o Mónte!
Bèlla se t'eu vegnî
a-o Mónte, con mi!