I
Canpànn-a che séunni in mêzo a-o vèrde
co-a vôxe secolâre e tànto câa
in quésta pâxe l'ànima a se pèrde
e i tò reciòcchi invîtan a pregâ:

Àve Marîa a-o fâ da séia
quànde inte l'ónbra s’ascónde o mâ.
Àve Marîa co-o cheu sincêro
e 'n câo pensiêro pe chi é lontàn.

Àve Marîa pe chi va vîa
co-a nostalgîa do sò fogoâ.

Àve Marîa pe chi l'é in pénn-a,
pe chi à 'na spìnn-a ciantà'nto cheu.

II
E pàsan ôe, giórni, méixi e ànni!
Chi nàsce, crésce, invêgia e sconpariâ...
A vìtta a pàssa in mêzo a tànti afànni
ma, sénpre, a tò vôxe ghe restiâ:

Àve Marîa a-o fâ da séia
quànde inte l'ónbra s'ascónde o mâ.
Àve Marîa co-o cheu sincêro
e 'n câo pensiêro pe chi é lontàn.

Àve Marîa pe chi va vîa
co-a nostalgîa do sò fogoâ.

Àve Marîa pe chi l'é in pénn-a,
pe chi à 'na spìnn-a ciantà'nto cheu.

Finalino
O Stélla Mâris Àve Marîa...
avàrda sénpre chi l'é pe-o mâ!