A grafîa ofiçiâ a fa ûzo de quàttro acénti:

• acénti pe-e vocâle cùrte:
  • acénto acûto ( ´ ) in sciâ e e in sciâ o pe marcâ i soìn cùrti e seræ: é pe-o són [e] e ó pe-o són [u]; o l'é sénpre tònico;
  • acénto grâve ( ` ) pe marcâ i soìn avèrti e cùrti; o s'adêuvia in sce tùtte e vocâle: à, è pe-o són [E], ì, ò pe-o són [O], ù; o l'é sénpre tònico fêua che in sciâ o dov'o sèrve pe marcâ o són [O];
• acénti pe-e vocâle lónghe:
  • acénto circonflèsso ( ^ ) pe marcâ tùtti i soìn lónghi mêno o són [O:]; o s'adêuvia in sce tùtte e vocâle: â, ê pe-o són [e:], î, ô pe-o són [u:], û; o peu êse tònico ò àtono;
  • Doî pónti ( ¨ ) s'adêuvian sôlo in sciâ ö pe-o són [O:] lóngo tònico ò àtono.

1. In sciâ létia æ no se ghe métte mâi de acénto: bàsta aregordâ che a denòtta o són [E:] lóngo e avèrto, mêno che into grùppo ænn- e into grùppo de fìn paròlla æn dóv'a gh'à o són [E] cùrto e avèrto.
2. Pe marcâ a duâta cùrta e lónga do són [2], ch'o l'é scrîto co-o digràmma eu, s'adêuvia sta convençión:
   1. éu pe marcâ o són cùrto e tònico;
   2. êu pe marcâ o són lóngo, tònico ò àtono.
3. Quarche indicaçión pe marcâ a duâta cùrta e lónga de vocâle.
   1. Prìmma de 'n són consonàntico ùnico a vocâle a peu êse cùrta ò lónga; vâ a Régola pe radogiâ e consonànte; a régola a vâ ànche quànde o són o l'é rapresentòu co-in digràmma (ch, ci, gh, gi, sc, gn) ò co-in trigràmma (sci);
      Nòtta. Sôlo inte pöchi câxi a vocâle prìmma de sc ò sci a l'é lónga: câsci, dôsci, diêsci, ariêsce. A mæxima cösa a sucêde pe-e vocâle prìmma de gn: inzêgno, âgno, têgno e conpòsti, vêgne e conpòsti.
   2. Prìmma de doî soìn consonàntici dôve a prìmma consonànte a se peu radogiâ (cómme pe-i grùppi dr, tr, ecc.) a vocâle a peu êse cùrta ò lónga; vâ a Régola pe radogiâ e consonànte.
   3. Prìmma de doî soìn consonàntici dôve a prìmma consonànte a no se peu radogiâ (cómme pe-i grùppi nc, st, ecc.) a vocâle a l'é sénpre marcâ cùrta.
4. L'acénto o peu êse adêuviòu quànde, inte 'n grùppo de vocâle, se veu marcâ che quélla létia a l'é 'na vocâle e no 'na semivocâle: coscì foìn o se pronónçia ["fwiN], ma cóìn o va dîto [ku"iN]. Écco quàrche âtro ezénpio: sóieu [su"j2:], Cóieu [ku"j2:], Rìeu [ri"2:], ch'o se dîxe ascì Róieu [Ru"j2:].

Métte tànti ò pöchi acénti dipénde, a-a fìn di cónti, sôlo da quànte voêmo êse precîzi inta scritûa. Pe quésto s'é decîzo de lasciâ a-a bónn-a voentæ de chi scrîve quæ acénti métte, levòu l'ùnico câxo de acénto òbligatöio: in scê paròlle trónche con ciù scìlabe che finìscian pe vocâle tònica.

L'é dónque òbligatöio métte l'acénto in paròlle cómme finiâ, ronfò, cafè, ma se peu no métte in paròlle cómme trovou ò piaxei.

'Na vîa de mêzo tra métte tùtti-i acénti e métte sôlo quélli òbligatöi a l'é sta chi.

• Marcâ de lóngo o són [O], cùrto, ò, e lóngo, ö: trovòu, pövou.
  • Se o són o l'é àtono se conséggia de métte l'acénto tònico ascì: òrmézzo, Pòrtofìn.
• Métte l'acénto in scê paròlle de 'na sôla scìlaba con vocâle finâle lónga: mâ, çê, mû.
• Métte l'acénto in scê vocâle àtone lónghe, inte quésto câxo se conséggia de métte l'acénto tònico ascì: câsìnn-a, öxéllo.
• Métte l'acénto in sciâ vocâle tònica lónga segoîa da 'n'âtra vocâle: amîa, côa, dûo, scâe, vêi, voentêa.
• Métte l'acénto tùtte-e vòtte che sénsa l'acénto a pronónçia a no l'é ciæa: càrega e carêga.

'N'âtra vîa de mêzo a l'é stæta pensâ dò-u Steva Lusito e a l'é spiêgâ (in italiàn) inte quésta pàgina. Chi sótta metémmo a seu propòsta pe redûe i acénti sénsa incìdde goæi in sciâ precixón da grafîa.

• Métte l'acénto in scê paròlle che finìscian con vocâle lónga: mangiâ, inzegnê, fô, corî, mû, ti t’ê.
• Métte l'acénto in scê paròlle de ciù scìlabe che finìscian con vocâle cùrta: cafè, ronfò, coscì.
• Métte l'acénto in scê tùtte e ò e e ö tòniche ò àtone: gòtto, pöso, ò; òrmezzo, òtegnî.
• Métte l'acénto in scê tùtti i ditónghi ou tònichi: òua, mòula, mangiòu; quàndo o mæximo ditóngo o no l'é tònico, anche se gh'é di acénti secondàrri, l'acénto fònico o no se ghe métte: selou, furgou, oudô.
• Se l'é prezénte'na vocâle lónga fêua de l'acénto tònico, quést'ùrtima a vêgne de lógo marcâ con l'acénto che ghe va; l'acénto prinçipâ, se no sémmo inte un di câxi tratæ chi de d'âto, o no va mìsso: aspêtâ, sâtieiva, pötronn-a, mâpró.
• E paròlle ciù, sciù, e rè scibén che són de 'na sôla scìlaba e finìscian con vocâle cùrta, gh'àn de lóngo l'acénto fònico, coscì cómme e fórme é (do prezénte do vèrbo êse), ò, à (do prezénte do vèrbo avéi).
• Pe êse ciù ciæi sénsa métte âtri acénti, se radóggia a consonànte ch'a vêgne dòppo a vocâle cùrta de vôxe verbâli ciann-e che finìscian co-a n velâre: cazzan, mettan, seunnan, caminn-an.