'N èrbo, doî èrboi, 'na forèsta de èrxi. Cómme s'o se foîse deslengoòu sótta e ràmme, in gælo de lûnn-a o se spêgia inte l'ægoa stórbia de pâtàn.

O cröo néigro o criâva sciâtòu. O gàtto, cómme 'n foìn, o gh'àia sgranfignòu 'n'âa e arancòu quàrche ciùmma.

O figeu o s'é isòu ròuzo. D'in létto o l'é sâtòu sciù drîto in pê; aloòu da-o séunno o s'é 'nganbòu e o l'é cheito pe tæra cómme 'n strasón.

A rêuza pìnn-a de rozâ, a són d'aspêtâ l'âva ch'a se pöse in scî seu pétali, a l'é cheita in mâ pe êse stracoâ in sce 'na spiâgia lónxi da chi.

L'é arivòu a Têxo co-o baxeicò de Trâxo. Tròfie co-o pésto staséia. Chi pe prìmmo o macjâ o mariölo o ne mangjâ de ciù.

Vàd'in létto a-acoêgâme. Ciù 'n pò'nto chinâ no càzzo. M'ò pigiò'n resâto ch'ò pròpio bezéugno de fâ 'na pisàggia.

ALB
http://www.zeneize.net