Scià me capìsce, sciô Antònio, gh'é tànti che quànde séntan dî "padrón de câza" ghe pâ de dî Roscìlde! Eh, sànto cielu, ànche niâtri émmo e nòstre pìcule secatûe. Pâ, pâ, m'atrovâsegh'en fastìddi. Scià se pìgge 'n pö cómme 'nto mangiâ: tùtti se laméntan che o pàn o l'é câo, che l'âtra röba a l'é câa. E che fàsan cómme mi. Mi, pe vìnçe a batàlia do gràn e pe no inportâ do cafè da l'èstero, a-a matìn me pìggio a mæ tasìnn-a de cicolâta co-in bescheutìn dentro; a mêzogiórno, mîga tànto no, un brodìn consumòu economicaménte, in polastrétto, quàlche tochetìn de péscio, formàggio, frûta, dôçe, cafè e mêzo sigâro. Eh, sànto cielu, cómme s'à da fâ se-e finànse no permétan de fâ de ciù!

Pöi gjàndo o discórso, mi örè'n pö védde çèrti a contàtto con quésti farabùtti d'inquîlìn. Sci, sci sci sci! Ma chi-a l'é ’na cösa infâme. Scià l'amîe. Vêgnan chi ò pe 'na cösa ò pe l'âtra; ò che l'aoménto... Ma che aoménto, Ma s'é aomentòu apénn-a chìnze vòtte ciù do dòppogoæra! Dôv'o l'é l'aoménto...

Quélla do tréi ànche stamatìn a l'é capitâ chi. A me vêgne a dî che 'n câza a no gh'à d'ægoa... Ma se l'é apénn-a doî giórni che o latonê o gh'à dæto recàtto! Ma mi no sò! Ametémmo pûre che ghe ségge do léppego ò ch'a l'àgge a canâ tapâ... ma a quéste dònne gh'òriéiva sénpre quarchedùn a métighe l'ægoa 'n câza.

Òu quàttro ghe n'é 'n'âtra ch'a l'é 'nsoportàbile! A l'à-a manîa do gàzzo! A se fa frigognà'nto contatôre da un e da l'âtro e òua a no ghe védde ciù! A l'òrieiva che mi gh'azonzésse 'n bécco! E a no ghe l'à seu màio? Eh, sànto cielu.

Òu çìnque ghe sta 'n tenôre. O m'é vegnûo a dî ànche lê che quànd'o cànta "Lucean le stèlle" trémma o paviménto. E mi, ch'o cànte "Notte sivigliana"! Ghe n'é tànte cansonétte...

Òu sètte ghe sta 'n fotògrafo. O veu demolîme mêz'apartaménto! In cuxìnn-a o me gh'à inandiòu a camera oscura pe-o svilùppo e l'ingrandiménto e da sâla o veu fâne un formâto gabinétto co-o papé'n gîo, in vâzo da 'na pàrte e a cadenétta a-o céntro pe sostegnî a lanpadìnn-a. Eh, sànto cielu, prìmma d'arovinâ di stàbili se domànda vêa.

Sciù 'n çìmma sóttotéito gh'é 'n lîgabàlle. Ànche lê o m'é capitòu ancheu e o me vêgne a dî: «Scià l'amîe, quànde cêuve són obligòu a dormî con mêza dozénn-a de spónzie 'n sciô stéumago e 'n baçì'n sciâ tésta». E mi cös'ò da fâ? Ch'o s'inghéugge ’nta seréuia. Gh'é tànti che pâgan de sómme pe anâ-a Montecatîni a fa-i bàgni lê o l'à 'n câza. Cöse l'é ch'o preténde de ciù?

Pöi ghe n'é 'n'âtra! 'Na dònna òrdenâia se ghe n'é unn-a! 'Na formagiæa. A m'é vegnûa a dî che da-o barcón gh'é 'na fisûa che gh'ìntra 'na corénte d'âia, a ghe pìcca pe derê, a fa o gîo de l'anbiénte e a ghe va-a finì'nta ciavéuia. E mi cös'ò da fâ? A l'é formagiæa? Con doî pàrmi de lugànega l'é tùtto a pòsto.

Ma scià me dìgghe 'n pö voscià se domàn dovésse vegnì'n dilûvio universâle ch'o càccia-a l'âia tùtto, chi me rifónde i dànni a mi? Chi me pâg-æ spéize? Bén, bén, bén, bén, bén, bén, sciô Antònio. Mi o làscio ch'o d'anâ pe 'n sfràtto. Ò d'anâ pe 'na cösa urgentìscima. Scignorîa, scignorîa, sciô Antònio.