Depoidirnâ de ’na duménega de frevâ. O sô o zêuga a-ascóndise derê a quàrche nûvia, méntre e stræ én gremenîe dò-u reméscio da génte. Ónde de figeu descadenæ spóncian e zêugan, vestî de màscari: paizén, dàmme, piràtti; e ancón, spæ de papê, bandànn-e e capélli de téia sarsîi ’n ca. I gréndi, liâtri ascì mascheræ, bàlan òu són de ’na mazùrca in sciâ pìsta da ciàssa; a-i sciànchi de stræ, venditoî de dôsci coloræ, bonboìn a rebòcco e nûvie de sùcou, méntre i cantonê se fàn röso pe invitâ e persónn-e a bosticâse pe lasciâ do spàçio.

’N oudô de frisceu e de böxîe o se spàntega inte l’âia, e o va sciù fin a tocâ e ràmme di èrboi, ancón mêze despugiæ, e i téiti de cæ. O cô néigro di prìmmi rondoìn o contràsta co-o giànco preluxénte de nûvie, ch’o l’inbarlughìsce chi l’amîa de d’âto; intànto, i soìn da mûxica, i crîi alêgri di figeu e o ciaciarâ invexéndan ancón de ciù a fèsta.

E, dòppo ’n’atéiza ch’a pàiva no finî mâi ciù, l’intrâ festôza di carosézzi. Sccéuppa ’n ramadàn de soìn, de colôri, de vôxe; stréppe de génte ghe vàn aprêuo, cantàndo e ciocàndo e màn; crîa i figeu, se sciâta e mamæ, xöa in çê i balonétti. E ancón, fô de séuchei in sce l’àstrego e nitrîi de cavàlli, méntre dràppi coloræ sbandêtân, tiæ sciù dò-u vénto ch’o fa xoatâ i cavélli e-e céighe di vestî.

Pöi, tut’asémme, into mêzo de quéllo ramadàn gioiôzo, in trón. E nûvie néigre, cómme figeu che se dàn a-o bagón, s’avixìnn-an e comìnsan a ratelâ, scontràndose l’unn-a con l’âtra. O baixìn di prìmmi moménti o se trasfórma inte ’n deruâ d’ægoa. S’asmòrta i bàlli, côre i figeu, sbràggia e mamæ; coscì, inte pöco ténpo, de l’invexéndo de quélla fèsta aresta sôlo o scroscî de l’ægoa in sce l’àstrego da strâ.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLII - N. 2, 20 de frevâ do 2013