Êa li ch’amiâva fêua dò-u barconìn do trêno, lasciàndo che l’âia a me désse in sciâ fàccia, cómme pe rinàsce ’n’âtr’òtta, pe tornâ li ónd’êa partîo ànni e ànni prìmma. Êa partîo da figeu, p’anâ a studiâ fêua, e àiva avûo da lasciâ pe sénpre a tæra ónd’êa nasciûo. E inte quéllo moménto êa aprêuo a tornâ, a caminâ tórna in sciâ tæra ónd’êa nasciûo.

Chinòu zu dò-u trêno, àiva cominsòu a miâme d’atórno; a staçión, e colìsse, e persónn-e; tùtto cómme mò-u ricordâva. Ma, sùbito sciortîo, m’êa treuòu into ramadàn da çitæ: ’na scciumæa de màchine, òutobi e persónn-e. Quànte l’êa cangiòu de quànd’êa picinìn mîe!

Àiva çercòu sùbito de andâ a l’indirìsso ch’oéiva treuâ. Za arivâghe con l’òutobo o l’êa stæto ’na dificoltæ: àiva dovûo çercâ i nùmeri nêui e fâme dî i gîi.

L’abitaçión che çercâva a l’êa ’n pö in periferîa, e p’arivâghe àiva dovûo cangiâ de òutobo. Ma di èrboi e di proéi che ricordâva de quànd’êa picìn no gh’êa nìnte: tonêi de ciuménto creuîvan i pàsci de stræ, e fumaieu de ciminêe se destendéivan in sa e in la in sciô sfóndo. E, da manimàn che l’òutobo o l’anâva avànti, m’êa de lóngo ciù difìçile riconósce e stræ ónde tànte vòtte àiva zugòu da figeu. La gh’êa ’n bancâ, lazù ’na schêua, ciù lazù ancón o moniçìpio...

E pöi, zu da l’òutobo, êa cómme sperdûo. Nìnte l’êa ciù cómo-u ricordâva: fìnn-a a fórma de ciàsse e e stræ li d’atórno me pàivan cómme nêue.

Quànde finarménte àiva treuòu a strâ, m’êa mìsso a çercâ o nùmero. Gjâva co-o fugétto inte màn, lezéndo nùmero pe nùmero e contàndo abitaçión pe abitaçión. «32... 34... 36...»

M’êa fermòu. Dò-u trentesêi se pasâva diretaménte òu quarànta. Òu pòsto do nùmero trentéutto gh’êa sôlo ’n mùggio de zétto e pûa, grànde e làrgo ciù de dêxe mêtri. A mê câza, o palàçio ónd’àiva visciûo pe tùtta a mê infànçia, o no gh’êa ciù.

No poéiva crédighe. Pe quésto êa tornòu? Pe védde coscì cangiâ a mê tæra, inte ’n mâ de fùmme e ciuménto?

Àiva domandòu alôa a ’n tìçio de li cöse mâi l’êa sucésso. «No-o sò. Sò sôlo che ’n pö d’ànni fa àivan cominsòu di loéi pe tiâ sciù di nêui parchéggi e supermercoéi. Dîvan ch’oéivan rinovâ. Apeu, dòp’avéi caciòu zu quéllo che ghe gjâva, àn lasciòu tùtto com’o l’êa.»

Pe quànte me sforsâva, no ghe riêscîva a-anâmene vîa de li. No poéiva soportâ o penscêo de avéi fæto ’n viægio intrêgo pe ascìste a-a distruçión da tæra ch’a m’àiva vìsto figeu.

Vortòu a schénn-a cóntra quéllo sfrêgio, no me restâva âtro che métime ’n camìn pe dónde êa vegnûo, lasciàndo derê a-e spàlle o pasòu, st’òtta chi pe de lóngo.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 11, 20 de dexénbre do 2012