Duménega matìn, mezogiórno spacòu de relêuio. O sô de primavéia ch’o l’ìntra da-i barcoìn o l’ìnpe e stànsie de câza de lûxe, e o bleu ciæo do çê pâ ch’o pìcche inti éuggi de persónn-e cómme l’ægoa do mâ.

Drénto da câza, i lenseu giànchi riflétan a lûxe do sô; e fìgge co-î vestî da duménega stàn aprêuo a-i fræ ciù picìn; e, in coxìnn-a, in remesciâ metàlico de pignàtte o preanónçia o prànso. Pròpio li, in coxìnn-a, tùtto o l’è ’n ramadàn. Prodûta de l’insémme de pigneu, baxeicò e formàggio sàrdo, ’na sàrsa vèrde a sta inte ’n mortâ de màrmo, da ’na pàrte da töa; da l’âtra, pìnn-e de fænn-a, stàn sotî, unn-a in sce l’âtra, e lazàgne, giànche squæxi cómme néive.

A moæ, con precixón, a-e dispónn-e into tésto e a-e métte into fórno. Dòppo ‘na dêxénn-a de menûti, e lazàgne comìnsan a scciupetâ alegraménte, e ‘n oudô fòrte de pésto o se spàntega pe tùtta a câza.

Intànto, in sciâ pötrónn-a da sâla, o poæ o çèrca sénsa sperànsa de lêze o giornâle ’n sànta pâxe, sbràgiando a drîta e a mànca cóntra i figeu che zêugan, côran e fàn a riónda li d’atórno. Pöi, tùt’asémme, ‘na vôxe a ciàmma a-a recugéita da-a coxìnn-a. I figeu, fêua dò-u contròllo de seu ciù grénde, ìntran in coxìnn-a cómme àvie intórno a ’n’avêa, pe védde o prodûto de tànto lòu. A moæ a lêva d’into fórno quélla lecàia e, sénsa spréscia, pe fâ crésce l’atéiza e a trepidaçión, a-a divìdde inti piâti.

Ògnidùn o pìggia o seu pòsto; e sôlo quànde l’ùrtima persónn-a a s’è asetâ – a mamà – l’è permìsso poéi cominsâ a mangiâ. Tùtti, òua asetæ a-a töa, comìnsan a atastâ quéllo gödiménto: e, finarménte, a pâxe a régna in sce tùtta a câza.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 10, 30 de novénbre do 2012