Quànde stâva òu Meu, in çìmma òu quàrto ciàn de ’na cazatôre ónde m’aranpegâva co-a póia segrétta che nisciùn saiéiva mâi riêscîo a vegnîme a sarvâ, gh’êa ’n moménto, tra-a néutte e o giórno, ónde me sforsâva a fâme treuâ adéscio. No sénpre, ma quànde sentîva o bezéugno de ricordâme ónd’êa finîo a vîve. [...]

Òu Meu, quél’ôa a l’êa fra quàttro e çìnqu’ôe da matìn. O l’è o moménto quànde a Sorviaelevâ a l’è dezèrta dò-u tràfego; chi àiva da tornâ a ca o-o l’àiva za fæto, chi d’êse rebelòu in questûa za portòu, chi d’êse ricoveròu òu Galiêra za in côa a l’astanterîa. E o mercòu do péscio sótta ca o l’è ancón seròu e vêuo; a cìnqu’ôe cominsiâ e côe di càmmi e o ramadàn. In moménto de imobilitæ. […] E inte quélla perfeçión poéiva sentî a çitæ. A sentîva tànto che me treuâva inti seu recànti, quélli che e goìdde ciàman “o sùcco do çéntro stòrico”. Into scilénscio da vìtta ch’o te tócca, inte l’imobilitæ de cöse, Zêna a respiâva. Mi a stâva a sentî, e o seu respîo o l’êa regolâre, lénto e fòrte cómme quéllo de ’n gròsso càn. Drénto o respîo ògni tànto se spantegâva ’na tremaxón, e quand’o gh’êa o l’êa coscì bàsso e profóndo ch’o l’anâva a picâ in scî véddri di barcoìn e o-i fâva tremâ liâtri ascì. Sótta o respîo sentîva i córpi fèrmi do seu cheu. […] E inte l’ôa do lô stâva a sentî a çitæ ch’a s’asunâva. Ò fòscia, ciù raxonevolménte, m’asunâva Zêna ch’a s’asunâva. [...]

L’ascensôre de Castelétto o me pòrta tùtti i giórni inte ’n pòsto ch’o poriéiva ànche êse o paradîzo. Ghe poriæ fìnn-a zuâ, se gh’avésse da confidénsa con quéllo che gh’è lazù. Quéllo che m’apénso fin da figeu l’è che o paradîzo o l’è ’n pòsto in sce l’èrto, abastansa lontàn de chi perché mi pòsse védde tùtte e cöse e tùtte e persónn-e ch’o tocòu inta mê vìtta. E che sôlo avansàndome de de quélle èrte e ciæe nuviétte poriæ riconósce e abrasâ tùt’insémme. Perché quànde t’ê lasciù o gésto ch’o te vêgne da fâ o l’è d’abrasâ, e no gh’è çitæ tròppo grànde ò ramadàn de génte ch’o no pòsse êse conpréizo inte ’n abràsso dò-u paradîzo.

Abrasâ co-â ménte, co-î éuggi e co-o cheu, abrasâ co-o còrpo […]. E lazù, tùtte e grandésse e e persónn-e conpréize inte ’n ùnico orizónte. Arenbòu a-a righêa de ghîza da sccianâ, a çitæ de conplicaçioìn a se fa védde a mi inta seu interiôre unitæ. Che sôlo che de de chi a peu êse tegnûa, dò-u paradîzo.

Véuggio coscì bén a sta çitæ che chiniö de de chi pe tornâ a vîve inti seu recànti. De sto mòddo, rinonçiö a avéila, pe êse avûo da lê. S’a l’öria pigiâme.

Traduçión da Maurizio Maggiani, Mi sono perso a Genova, par. Sognavo Genova che sognava, Giangiacomo Feltrinelli Editore Milano, Milano 2007

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 9, 31 d'òtôbre do 2012