Savéi che no ti gh’ê ciù no l’è stæto fàçile. Segûo, sàimo che quarcösa saiéiva sucèsso: ma no coscì tut’asémme, tùtto chi. E mîa che chi into rión te conoscéimo tùtti, da quànde t’êi figeu. Ànsci, da quànd’êmo tùtti figeu: me ricòrdo, da gardétti, o sciâto che fâmo zu pò-u caróggio, co-ê dònne in scî pòrteghi a criâne aprêuo e-e mamæ che ne corîvan derê pe ciapâne.

Êmo tùtti pægi, tùtti fræ, alôa. Ma za da-a schêua l’êa ciæo che quarcösa inte ti no l’anâva. De lóngo ròuzo, sénsa coæ. L’ùnica che ti gh’àivi a l’êa de minaciâ de tiâne ’na pàtta ò ’n ficòtto, quànde te fâmo aragiâ. E ti saiêsci arivòu a fâlo pe davéi, ’n’òtta ’n pö ciù grànde: cómme ti incontrâvi un ch’o te pàiva ’n pö ciù tögno, sùbito ti te ne profitâvi. Prìmma, quànde t’êi ciù picìn, ti ghe domandâvi a ménda; pöi, quànd’ànche i teu cominsâvan a mandâte a goâgnâte o pàn, ti ghe domandâvi e palànche. T’êi diventòu catîo, no te conoscéimo ciù. E nìnte àn posciûo i conséggi nòstri, di teu, do præve: t’àivi decîzo de pigiâ a teu strâ, e a l’êa quélla. E pöi, pròpio quànde pàiva che ti te fûsci adesciòu, èmmo savûo che ti röbâvi. E mîga pe ti, ma pe-e legêre e-e pìtime che te ghe mandâvan, e che ti ti credéivi di grén òmmi. T’àivi pigiòu in gîo de quélli difìçili da vegnîne fêua. E t’àivi cominsòu a béive, ascì: za nò-u pàiva quànd’êmo zoæni, ma védite li a-a matìn, quànde gnâtri anâmo a louâ, destéizo ’n tæra co-in mêzo fiàsco inte màn a l’êa ’na soferénsa.

No tò-u pàiva, ma t’êi arestòu sôlo. E ti che ti te credéivi che-e conpagnîe che ti frequentâvi te fûsan amîghe! Liâtri ascì spêtâvan che ti fûsci de bónn-a – e magâra, giùsto pò-u vìn, mêzo alegròtto – pe xatâte quéllo pöco che t’arestâva ’nta stàcca. Però ti ti t’afiâvi, perché in fóndo quéllo ch’o l’àiva de bezéugno d’agiùtto e de confidénsa t’êi ti, ti che ti fâvi de tùtto pe fâte voéi mâ, ma che t’êi o ciù bezognôzo de tùtti.

E coscì ti te n’ê anæto, sénsa dî nìnte a nisciùn, cómme se squæxi no ti n’oêsci disturbâ, cómme se squæxi ti voêsci domandâne scûza. Sénsa savéi che gnâtri no t’èmmo mâi condanòu.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 7, 25 de lùggio do 2012