Doménega, in depoidirnâ òçiôzo ’n câza. A televixón asmòrta - tanto, pe védde cöse? a sòlita mànega de legêre? –, o barcón seròu (e chi ghe-a fa ciù a soportâ quéllo fô che gh’è de lóngo pe-a strâ?), e-e càrte spantegæ in sciâ töa, çercàndo, ’n’òtta bónn-a, de fà’n solitâio ’n sànta pâxe.

Dàgghe: mescciòu e càrte e distriboîe, se comìnsa a tiâ sciù: ’n éutto, ’n sêi, in doî de spâ...

Tic.

Poscito-êse, amànca ’n gàncio. Miémmo ’n pö se gh’arêscìmmo a tiâlo sciù...

Tic.

Òua bàsta. Cómme se fa a treuà’n gàncio de fiôri con sto borbóggio ch’o t’ìntra inte ’n’oêgia e o te sciòrte d’inte l’âtra?

Tic.

No peu êse âtro che ’na cösa sôlo. M’avexìnn-o òu lavéllo: e difæti, cómme s’oéiva dimostrâ, a còuza de tùtto a l’è ’na stìssa, picinìnn-a, atacâ a-o béuggio do bronzìn, ch’a a se làscia càzze pigraménte into fóndo do lavéllo.

Ma òua t’agiùsto mi, sæ. O l’à ancón da vegnî o giórno che ’na stìssa d’ægoa a m’inpediâ de finî o mê solitâio. E alôa dàgghe de córpi, de picàgge agropæ e de nàstro adexîvo. Ma nìnte da fâ: a stìssa, tranquìlla, a trêua a mainêa de sciortî e de càzze de sótta.

Tic.

Abrànco o teléfono e fàsso o nùmero do latonê: «Vêgnî, ch’a l’è grâve!». Lê, tùtto de spréscia, into gîo de çìnque menûti o l’è li. Suòu, sénsa sciòu, co-o frugón in sòsta viêtâ, o dîxe a dénti stréiti: «Fæme védde, che òua ghe métto màn mîe». Ma quànde ghe fàsso védde o problêma, o comìnsa a sciâtâse. «E voî m’éi ciamòu pe ‘na stìssa da ’n bronzìn?» o dîxe fàndo sciortî l’âia dé-i pormoìn cómme ’n töo. «Vedéighe ’n pö voî: mi gh’ò preuòu a tùtti-i mòddi.»

Lê o l’abæra ’na ciâve ingléize e o l’aprêua a strìnze o mànego do bronzìn. Nìnte da fâ: ànsci, òua e stìsse se són fæte ciù spésse, càzan a grùppi de træ: tic, tic, tic.

«Òua ve fàsso védde mi cómme s’à da fâ inte sti câxi» o dîxe o latonê, tiàndose sciù e màneghe. O comìnsa a tiâ fêua caciavîe, martélli, in tràpano e fìnn-a ’n soràcco da bancæ. «Sto chi o l’è pe-i câxi grâvi» o fa lê, quànd’o m’à vìsto inta fàccia ’na çèrta espresción preocupâ. ’Na cösa a l’è segûa: ancheu o mê solitâio o l’è anæto a fâse benedî.

Intànto, lê o comìnsa a desviâ tùtto l’afâre, dàndoghe de caciavîe. Mi me métto li a miâlo. Lê o me dîxe quarcösa che mi no capìscio: tànto, cös’o l’eu che ne sàcce mi de bronzìn e de caciavîe? «Ghe sèmmo squæxi» o me fa lê, sénpre de schénn-a. Ténpo doî menûti e o l’è o finimóndo. O bronzìn, conpletaménte desviòu, o sâta sciù pe l’àia, portòu sciù da ’n róggio d’ægoa ch’ò scròscia cómme e cascæ do New Jersey. L’ægoa a se spàntega pe tùtta-a câza, tiàndo sciù ’n ramadàn ch’o no se peu descrîve. «Ma cös’éi fæto? V’ò dîto de serâ l’ægoa!» o me crîa quel’âtro, sùppo e scôo da çìmma a fóndo. Òua o teléfono o-o pìggia lê: «Mi ciàmmo i ponpê.»

E coscì liâtri ascì so-ârivæ, co-îna squàddra de specialìsti, pe dâ recàtto a quéllo ramadàn do sacraménto. Finîo tùtto, sciugòu l’ægoa e anæti vîa i ponpê («Dòppo sta chi éuggio e férie» o continoâva a ripête un), véddo tórna o latonê, de sótta, ch’o m’aspêta co-ê bràsse incroxæ. «E bén, éi vìsto che in sciâ fìn no ghe séi riêscîo mànco voî» ghe dìggo mi pe mincionâlo ’n pö. «Mi no» o me fa lê, trategnìndose da métime e màn adòsso, «però voî me pagæ. Mi, o servìçio, a benzìnn-a, e i vestî che dêvo catâ nêui». E o me tîa fêua ’na parcélla co-îna cîfra da dâme e vertìgine. «E in fóndo gh’atreuæ anch’a bolétta pe-a sòsta viêtâ.»

E, caminàndo co-e gànbe làrghe, co-i vestî ancón bagnæ, o mónta in sciô frugón e o se ne va vîa.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 5, 31 de màzzo do 2012