Gh’êa ’na vòtta ’n çèrto Zàn, ch’o l’êa o feodatâio do Castéllo da Prîa. O l’àiva ’n gròsso problêma: de rénde ciù fàçile o pasàggio do riâ Bùsti a chi l’anâva pa-a strâ ch’a se treuâva a-i pê do Castéllo. L’ùnica soluçión a séiva stæta ’n pónte, ma nisciùn o l’êa bón a costroîlo. Difæti, l’ægoa do riâ a pasâva tra dôe spónde de prîa lìscia e frâga, e pe sto motîvo o pasàggio o l’êa inposcìbile pe chi l’oéiva anâ avànti sénsa lasciâghe a pélle.

In giórno o Zàn o se ne stâva li a pensâse da ôe in sciâ rîa de quéllo riâ, quànde, da derê a ’n magheu, o l’êa spontòu o Diâo ’n persónn-a. «Te séiva câo poéi tiâ sciù ’n pónte?» o gh’àiva dîto. E o Zàn o l’àiva rispòsto: «Eh, fòscia! O ne faiæ pró, ma nisciùn o l’è bón a fâlo».

«Se ti me pâghi bén, tò-u tîo sciù mîe!» o l’àiva dîto o Diâo. «Me contentiö de pigiâme a prìmma ànima ch’a ghe pàsse ’n çìmma».

O Zàn o l’àiva dîto ch’a gh’anâva bén.

O sô o l’êa òrmai calòu e a séia a l’êa chéita in scê gôe da Vàl Vóbia. O feodatâio o l’êa tornòu into Castéllo a pösâse; into fraténpo, fêua de li, o Diâo o s’êa mìsso a louâ.

De matìn fîto, o Zàn o l’êa anæto co-o seu càn zu fin òu sciùmme, ’n’âtr’òtta tramêzo a quélli magheu ch’o no poéiva ciù védde. Ma òua, li dàvanti, gh’êa ’n pónte, in pónte belìscimo fæto cómme ’n èrco, tranquilaménte arenbòu in scê dôe spónde do riâ.

O Diâo o l’êa stæto de paròlla, e inte ’na néutte sôla o l’àiva tiòu sciù quéllo pónte che pe tànto ténpo o l’êa stæto o torménto do feodatâio. E o se ne stâva da l’âtra spónda do sciùmme, riéndo e mesciàndo a seu lónga côa. O se credéiva che quéllo òmmo o fûse coscì lócco da pasâ pe prìmmo in sciô pónte, coscì da danâse l’ànima pe l’eternitæ.

Mò-u Zàn, che tùtto-o l’êa fêua che tögno, o s’êa fermòu, o l’àiva tiòu fêua da sótta òu vestî in bèllo tòcco de formàggio, o-o l’àiva caciòu in sciô pónte e o l’àiva mandòu o càn a repigiâlo.

«Bén, no ti te pìggi a teu ànima?» o l’àiva criòu o Zàn òu demònio. «No ti véddi ch’a te scàppa?»

«Cómme» o l’àiva rispòsto o demònio, «doriéiva contentâme de l’ànima de ’n càn?»

«A-i pàtti ghe sta fìnn-a o diâo» o l’àiva dîto o Zàn, «e òua ti dêvi stâtene».

O Diâo o l’êa invexendòu: «E òua cöse fàsso?»

«Se no ti sæ cöse fâ, vànni in sciô mónte a dezandiâ!» o s’êa sentîo rispónde.

E o Diâo o l’àiva fæto coscì: o l’êa anæto in sciô mónte ciù vixìn e, pa-a ràggia d’êse stæto mincionòu, o l’àiva tiòu zu ‘na frànn-a ch’a l’àiva fæto vegnî in sciô riâ Bùsti in mâ de magheu. Mò-u pónte o l’àiva rexistîo, e o l’êa restòu li, òu servìçio de tùtti i vilén e di pelegrìn da Vóbia.

(Lìbera traduçión da M. Ratto e A. Schiavi, Il Castello della Pietra in Val Vobbia, Genova, Genoa Service S.a.s., Genova 2001)

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 3, 31 de màrso do 2012