O canpanìn do pàize, inluminòu da-a lùnn-a, o marcâva mêzanéutte e mêza. Tùtto taxîva. Dòppo ’na dûa giornâ de lòu, òmmi, dònne e figeu êan in létto,a pösâse e a dormî. Zu ’nta strâ vêua no se sentîva xoâ ’na mósca: sôlo ògni tànto, inte l’âia, se sentîva o sciùscio do vénto e o remesciâ de féuggie ’n scê ràmme.

Quarchedùn ch’o gjâva, però, o gh’êa ancón. O l’êa ’n òmmo, sôlo e stànco mòrto lê ascì, ch’o se rebelâva a fadîga sciù pa-a strâ p’arivò-u pàize, sénsa védde l’ôa de tornâ a ca e de poéise caciâ in létto. Imèrso ’nto silénçio, o caminâva ciàn cianìn, sénsa spréscia.

Tut’asémme, in sciâ mancìnn-a, in strâno fô in mêzo de l’èrba. L’òmmo o s’êa gjòu de bótto, amiàndose de lâto e a-e spàlle. Nìnte, tùtto taxîva ancón.

O l’àiva repigiòu a caminâ, quand’o l’àiva sentîo tórna ’n âtro córpo sécco. Fòscia, o l’àiva pensòu, o l’êa stæto sôlo-o frûto da seu imaginaçión e da seu ménte stànca. Quéllo che contâva, òua, l’êa arivâ-a ca.

Sssss.

St’òtta chi o s’êa gjòu e o no l’àiva ciù o coràggio de gjâse tórna inderê. No poéiva êse tùtto a pòsto. Quarcösa gh’êa ch’o no l’anâva: epûre o l’êa sôlo, into silénçio da néutte e da canpàgna. Inte quéllo moménto, a canpànn-a do canpanìn, in sciô sfóndo do pàize inluminòu, a l’àiva batûo ’n’ôa.

Sssss.

O no poéiva êsise sbaliòu tórna: o-o l’àiva sentîo e o n’êa segûo. O sûo o ghe coâva fréido in sciâ schénn-a, tànto ch’o çercâva de tegnî a càrma e de raxonâ. Cöse ghe poéiva êse, de néutte, a quel’ôa li? In pòrco sarvægo?

Sssss.

O no poéiva ciù fâ móstra de nìnte. O l’àiva amiòu vèrso-o pónto ónd’o l’àiva sentîo vegnî quélli foî che no-o fâvan anâ avànti. Quarcösa se mesciâva inte l’èrba, e o l’àiva d’êse quarcösa de bén bén gròsso, ascì. E difæti o l’êa li.

O no se poéiva descrîve: òu ciæo da lùnn-a, l’òmmo-o poéiva védde doî éuggi néigri chò-u fisâvan e do péi ch’o creuîva tùtto-o còrpo de ’na creatûa cóm’o no n’àiva mâi vìsto. O l’êa ’n àspou, ma co-o còrpo gròsso cómme quéllo de ’n trónco d’èrbo, e lóngo armêno doî mêtri.

O l’êa o moión.

Lê o no ghe riêscîva a mesciâse. «Segnô, avàrdime...»

O móstro o se gh’avixinâva lentaménte, rebelàndose aprêuo o gigantésco còrpo ch’o sciacâva l’èrba e o scciancâva tùtto quéllo ch’o l’incontrâva in sciô seu pàsso. Da manimàn che l’òmmo o çercâva de fâse ciù inderê, a béstia o celerâva o pàsso, siàndo. Pöi, co-in córpo sécco, a l’êa schitâ in sciâ seu gànba e a gh’àiva caciòu ’na dentâ fin a-e òsse.

Lê o l’êa chéito in tæra, criàndo, sénsa che nisciùn o poêse sentîlo. O sàngoe ch’o ghe sccioîva da-a gànba o cominsâva a formâ ’na póssa tut’intórno. O l’êa stæto lasciòu li a moî, sôlo, acoêgòu in sciâ tæra, méntre a béstia a sconparîva tórna in mêzo a l’èrba.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 2, 29 de frevâ do 2012