L’êa da ciù de mêz’ôa ch’o gjâva inte fógne. Suòu e aloòu da-a spùssa de màrso, o no gha-a fâva ciù.

A ’n çèrto pónto, o gh’êa. Se quéllo che gh’àivan dîto-o l’êa giùsto, sórvia de lê se treuâva o ciù grànde amontâ de palànche chò-u Stâto o l’avésse.

O s’êa amiòu de d’âto, o s’êa aranpegòu sciù pa-a scalétta e o l’àiva pigiòu a mîra. ’N córpo de picòsso, pöi doî, pöi dêxe. A pûa a l’inpîva l’âia e o zétto o cazéiva zù a mùggi, ma lê o continoâva. Dòppo do ténpo, òu pòsto da miâgia gh’êa òua ’n béuggio profóndo cìrca ’n mêtro e mêzo. De d’âto nisciùn segnâle: se ghe poéiva pasâ ciù ò mêno tranquilaménte.

O l’àiva ligòu o picòsso a ’na còrda e, dòppo quàrche tentatîvo, o l’êa riêscîo a tiâlo e a fâlo incastrâ in çìmma do béuggio, coscì da poéi tiâse sciù da sôlo.

O l’êa intròu. Suòu, co-â schénn-a ch’a fâva òrmai de tésta seu, mò-u l’êa intròu. O l’êa into scàgno do diretô da Bànca Naçionâle. Nisciùn alàrme, pò-u moménto.

Quàccio quàccio, o l’àiva avèrto a pòrta e o l’êa intròu into coridô ch’o portâva a-a sâla ciù grànde. Tùtto vêuo e ’n silénçio. O sàiva za ónd’anâ: a tèrsa pòrta in sciâ mancìnn-a, derê a-i bànchi de preliêvo e depòxito.

O se gh’êa avixinòu. Ancón silénçio. O se saiæ spêtòu ’n alàrme, quarcösa, e invêce nìnte. O pêzo-o séiva arivòu dòppo, o l’àiva pensòu.

O s’êa avixinòu a-a pòrta: a l’êa avèrta. Cómme poéiva êse? O l’êa intròu inte ’n coridô lóngo, longhìscimo; de lâto, atacæ a-e miâge, in mâ de sensoî laser. Çercâ de evitâli l’êa ’nposcìbile. Dòppo êsighe pasòu atravèrso pe açidénte, però, o s’êa acòrto ch’êan asmòrti.

O no ghe poéiva crédde. O l’êa li ch’o s’aseunâva, segûo. Ma òrmai o gh’êa e o no poéiva fermâse. O l’êa anæto avànti e pöi, a ’n çèrto pónto, o l’àiva vista. In fóndo do coridô, gròsiscima e inconfondìbile, gh’êa a casciafòrte: ’na pòrta d’âsâ cromòu, co-îna gigantésca rêua ’n çìmma, contrasegnâ da di scìnboli e di nùmeri. Lê o sàiva za cómme a fonçionâva: a conbinaçión a cangiâva a segónda do giórno corénte.

Çinque, éutto, doî gîi ’n sciâ drîta, nêuve... Da manimàn ch’o l’inserîva a conbinaçión o poéiva sentî arvîse i mecanìsmi da casciafòrte. Pöi, co-în són sécco e de metàllo, a s’êa avèrta.

Drénto l’êa tùtto scûo: no se ghe poéiva védde nìnte. O s’êa fæto coràggio e o l’êa intròu.

O l’àiva fæto quàrche pàsso, quànde o l’àiva sentîo, tut’asémme, in strepón. A lûxe, sciortîa de bótto da chisà dôve, a gh’inpîva i éuggi, a l’inbarlughîva. Dòppo quàrche segóndo, o poéiva distìngoe di rifletoî, e quarchedùn co-în micròfono o l’êa li ch’o parlâva.

O s’êa gjòu. Derê a lê, âtre træ persónn-e co-îna telecàmera p-eun, çercàndo de imortalâ a scêna. O l’àiva capîo, finarménte. L’êa ciæo: cómme poéiva êse tùtto coscì fàçile? O l’êa ’n mondovixón, davànti òu móndo: l’êa stæto tùtto òrganizòu, e lê, néscio ch’o no l’êa âtro, o l’àiva abocòu cómme ’n péscio.

E alôa, tànto vàiva sorîde e dò-u mêgio che se poêse dâ: de za che ’nta vìtta no se sa cöse s’atrêua, mêgio pigiâsela alêgra!

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XLI - N. 1, 31 de zenâ do 2012