In fî de sûo ghe coâva lóngo a schénn-a. O sàiva bén che poéivan treuâse a tùtte-e pàrte, e pe quésto o no poéiva e o no l’oéiva distrâse mànco pe ’n segóndo.

O s’êa amiòu pe bén d’atórno – cómme sénpre – e o l’êa montòu in sciô tranvài p’arivâ ’n ciàssa e pigiâ o prìmmo trêno ch’o l’aviéiva incontròu, no l’inportâva quâle. L’êa za agósto, ma lê o se ne stâva tùtto ’ngugéito ’nto seu giachê, co-in sciâ tésta ’n vêgio capéllo pe no fâse riconósce. O moîva de câdo, sótta tùtti quélli vestî, mò-u no poéiva rischiâ chò-u vedésan e che poêsan ciapâlo. Ògni fô òu fâva sciâtâ cómme ’n màtto; ògni persónn-a ch’o l’amiâva pàiva ch’a poêse fermâlo e portâlo da ’n moménto a l’âtro da-a poliscîa.

E cöse êan anæte coscì. In giórno o l’êa ’n câza con seu mogê, quand’o l’à sentîo sunâ a-a pòrta. Lê o l’êa anæto a-arvî e o s’êa atreuòu davànti ’n òmmo vestîo de néigro, co-in véllo ‘n scî éuggi. Prìmma ch’o poêse fâ qualónque cösa, o s’êa atreuòu ’na pistòlla pontâ òu còllo. «Öa ti me fæ intrâ» o gh’àiva susuròu quéllo inte ’n’ oêgia, «e saiâ mêgio che ti stàgghi fèrmo e sìtto, ò chi a va-a finî mâ»

Inte quéllo moménto l’êa tornòu seu mogê a védde cöse stâva sucedéndo, e lê, vedéndo a scêna, a l’êa arestâ paralizâ da-a poîa.

Intànto che quéllo o l’intrâva, a prìmma cösa che lê o s’êa sentîo de fâ l’êa stæto de stordîlo: e coscì, méntre quél’âtro o l’êa gjòu, dòppo avéi aberòu in pezànte sopramòbile de ceràmica li da-a vixìn, o ghe l’à tiòu adòsso con tùtta-a fòrsa ch’o l’àiva.

L’ogétto o s’êa schiantòu in sciâ schénna do delinquénte, anàndo in mìlle péssi; ma lê, dòppo avéi ezitòu in segóndo, o s’è gjòu lentaménte. O l’àiva pontòu a pistòlla che ancón o tegnîva ’nte màn cóntra-a mogê de l’òmmo, e o l’àiva sciacòu in sciô grilétto.

Pöi l’êa sucèsso quéllo che l’êa sucèsso. Méntre lê o s’êa caciòu in sce seu mogê, o làddro o l’êa tornòu inderê vèrsa-a pòrta, o l’àiva brancòu l’òmmo pò-u colétto e, tegnìndo a pistòlla pa-a cànna, o gh’àiva dæto ’n córpo in sciô môro co-o mànego; pöi, da dôv’o l’êa ’ntròu, o l’êa scapòu vîa. Stordîo, co-a bócca pìnn-a de sàngoe, lê o l’àiva fæto tùtto quéllo ch’o l’àiva posciûo pe sarvâ seu mogê, ma no gh’êa stæto nìnte da fâ. E o no poéiva mànco stâ li: cóm’a séiva-anæta a finî, quànd’a se saiéiva savûa? Cöse l’aviéiva dîto e génte? Cóm’o l’aviéiva fæto a dimostrâ a seu inocènsa? O no poéiva restâsene li, o no poéiva fá nìnte se no-îna cösa. Scapâ.

O l’àiva pigiòu tùtte e palànche ch’o l’àiva ’n câza e o se n’êa anæto. O l’àiva ciamòu ànche a poliscîa, da anònimo, spiêgàndo quéllo che l’êa sucèsso, mò-u no l’àiva avûo o coràggio de prezentâse davànti a liâtri. Coscì o l’êa-arestòu sôlo, latitànte ma inocénte, in fûga dò-u seu destìn. Intànto che ancón o ghe pensâva, o l’êa arivòu òu capolìnea. O l’êa chinòu, sénpre amiàndose d’atórno, e o s’êa dirètto vèrsa-a staçión.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XL - N. 8, 28 de seténbre do 2011