Ghe pasâmo sótta tùtti-i i giórni, ma i barcoìn de quélla cà êan squæxi sénpre seræ. Nisciùn o sàiva cös’o fésse li drénto, rintanòu cómme ‘na tàrpa.

O l’êa vêgio, quésto òu sàivan tùtti, e dîvan ch’o l’avésse ‘n vîzo rugôzo, contornòu da ’na bàrba giànca e lónga. In gîo, scibén chò-u fâvan tùtti, parlâ de lê no l’êa bén vìsto; pe quàrche raxón, a-e persónn-e a pàiva squæxi ‘na cösa spòrca, dizonèsta, ànche bén che no gh’êa motîvo pe pensâlo. De lê sàimo ch’o gh’êa e ch’o l’êa vîvo perché òu sentîmo criâne aprêuo de li drénto, de giórno e de néutte, quànde pasâmo de li, magâra pe anà’n gîo a demoâse. De vòtte, quànde pròpio fâmo tròppo sciâto, n’arivâva zu de bolacæ d’ægoa (e no sôlo); ma, ànche inte quéllo câxo, no sémmo mâi riêscîi a védilo ’n fàccia.

Gh’êa ànche chi gh’êa câo fâlo anâ in sce tùtte-e fùrie, anàndo de propòxito a ronpîghe l’ànima. Gnâtri, ascôzi li da-a vixìn, se fâmo ’n silénçio de grén pansæ de rîe a sentî quélli sbràggi che ne dîvan de tùtto e n’ögurâvan e pêzo cöse. Tànte vòtte o ne caciâva zu fìnn-a cotélli e pignàtte, che – gnâtri ascì mêzi mòrti da-a fàmme – portâmo a câza ò anâmo a rivéndise.

Ma a pàrte ciù interesànte de tùtte a l’êa quélla da seu vìtta, e in sce quéllo se ne sentîva tànte. Quarchedùn o dîva d’avéilo vìsto ’n pö de vòtte, da zoæno: pàiva ch’o fûse ànche in bèll’òmmo, afascinànte e bén curòu, anche bén che l’êa za a l’época misteriôzo e gjâva de vôxe in sce de lê. I ciù ançién contâvan ch’o s’êa ridûto coscì dòppo ’na stòria d’amô mâfinîa. A cösa a l’êa stæta de ciù sénplici: o s’êa inamoòu de ’na fìggia, s’êan mìssi insémme, e lê, dovéndo partî pa-a goæra, o gh’àiva promìsso che òu seu ritórno o l’aviéiva spozâ. Ma, quànde o l’è tornòu, dòppo méixi e ànni d’atéiza e de torménti, o l’àiva scovèrto che lê a l’êa partîa pe ’n’âtra çitæ co-în-âtro òmmo. O dolôre e a deluxón d’avéi dovûo sofrî e spêtâ pe coscì tànto ténpo a l’è stæta coscì grànde da no fâghe ciù avéi rapòrti cón nisciùn.

Ma chi poéiva dîlo? Pe gnâtri anâghe a ronpî a l’êa ’na demôa, e ch’o fûse vêgio e stànco pöco n’inportâva.

Dòppo quàrche ànno l’àn treuòu li drénto, sôlo, in coxìnn-a, acasciòu pe tæra. O no respiâva ciù. A cà a l’êa bén tegnûa, polîta e in órdine. Inte màn, o l’àiva ’n vêgio ritræto a aquerélli de ’na fìggia.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XL - N. 6, 30 de zùgno do 2011