Doê ôe do giórno, Zêna. ’Na giornâ cómme tànte. Génte ch’a tórna a cà pò-u prànso, màchine che côran in sciâ strâ e òmmi che se méscian pe levâ i bànchi do mercòu da matìn.

In veitæ, gh’è ànche ’n picìn móndo ch’o vîve sótta-a-i éuggi de persónn-e. Gnâtri no s’acorzémmo, ma gh’è ’n mùggio de creatûe ch’én de lóngo da quàrche pàrte, ascôze, spêtàndo che o moménto o ségge bón pe sciortî sénsa rimétighe a pélle pe córpa nòstra.

L’ò-u móndo di animâli, quélli che in çitæ se védan sénpre ciù de mêno. Ànche liâtri vîvan a seu vìtta, scibén che gnâtri no ghe démmo a ménte, e de spésso consciderémmo tranquilaménte ciù inportànte a nòstra che-a seu.

Inte doî pertûxi de ’na miâgia da ’na stradìnn-a, a spêtâ, gh’è dôe grîgoe picìnn-e. Chisà, fòscia s’én mìsse d’acòrdio. Fòscia êuan fâ-a gâra, fòscia çèrcan quarcösa da l’âtro lâto da strâ. Chi-òu sa. Én li che spêtan o moménto bón pe sciortî e fâ quéllo che dêvan, che gnâtri no poêmo savéi.

Pöi, tut’asémme, pàrtan. E côran: côran perché sàn che no gh’è sôlo che liâtre; côran perché, pe quàrche raxón, àn da corî (viâtri, d’âtra pàrte, éi mâi vìsto de grîgoe caminâ ciàn cianìn bèlle tranquìlle?). Côran, spedîe e asbriæ, in scê seu sanpétte picìnn-e, squæxi cómme se tùtta a seu vìtta a fûse concentrâ inte quélli istànti; e de segûo gh’àn davànti a-i éuggi sôlo a seu mêta, quélla de arivâ da l’âtra pàrte da strâ.

A l’è ‘na córsa de pöchi segóndi, ma no l’inpòrta: chisà, fòscia a l’è a ciù inportànte da seu vìtta. No pêuan sbaliâse, perché sàn cöse sucêde a chi sbàlia e liâtre no pêuan permétiselo.

E, finarménte, arîvan, tùtte dôe insémme. Ghe l’àn fæta. Àn superòu ‘n âtro tragoàrdo de sfìdde da vìtta; o l’è ’n pàsso – ò mêgio, ’na córsa – de mêno ch’aviàn da fâ.

A ògni mòddo, no pêuan fermâse. Tànte âtre sfìdde én prónte a spêtâle, e liâtre òu sàn; e coscì, sénpre sénsa fermâse, coscì cómme són partîe, sconpâran vîa.

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XXXIX - N. 5, 28 de màzzo do 2011