Tùtto l’êa cominsòu quànde, finîo e schêue, dòppo avéi avûo òcaxón de aprofondî ciù vòtte e matérie (eséndo stæto bociòu quatr’òtte) e êse stæto finarménte promòsso co-â voentæ de tùtti i profesoî («E chi veu tegnîselo ancón, sto chîe?»), l’êa zónto o moménto de treuâse ’n lòu (spécce pe mê màmma, che quànd’a l’oéiva a sàiva êse bén convinçénte).

E mi... Figurâse! E cöse ghe voéiva?

Són sciortîo co-in bèllo môro da sfaciàddo e co-in sorizin da berödo, convìnto che aviæ posciûo êse stæto bón a treuâ quarcösa de fàçile e segûo inte quàttro e quatr’éutto.

E difæti, tò-u li ch’àiva za l’incàrego d’anâ-a giutâ o bezagnìn da strâ; vénde frûta e verdûa: poéiva êsighe quarcösa de ciù fàçile?

Ò cominsòu a ripensâmeghe quànde cominsâva tut’intórno a inpîse de génte ch’oéivan de cöse mâi vìste: cöi garbûxi, còrnabùggia, baxeicò, porsémmo... Sàiva asæ, mi!

E coscì, cómme gh’êa intròu, coscì àiva fæto fîto a sciortîghe. Ma mi so-îna tésta dûa e de segûo no àivan bén conpréizo e mê potençialitæ. No l’é pasòu goêi, difæti, che són riêscîo a fâme pigiâ dò-u magnàn: e, mànco o ténpo d’astrénzighe a màn, che me so-âtreuòu davànti dôe pignàtte bugiæ che pàivan in tòcco de formàggio e tréi poêlìn co-o bórdo cómme derlengoòu. E mi cös’aviæ dovûo fâghe? Ò pigiòu do nàstro adezîvo e dötræ ciàppe e l’ò tacæ a quélli angæxi a-a bèll’e mêgio.

Me l’à tiæ tòcco pe tòcco o bacàn, quànd’o m’à becòu a fò-u gîo ànche de doî câdioìn co-o nàstro adezîvo. E de de li l’é stæto tùtto ’n gîo de esperiénse: són pasòu a fò-u panetê (mâi mescciâ fænn-a, sâ e cafè), masacàn (e mi cöse ne sàiva da diferénsa fra vernîxe giànca e câsìnn-a?), farmacìsta (‘na vòtta a génte ch’a stâva mâ a se ne stâva in létto), e chi poriéiva pèrdimeghe. A ve poriéiva fìnn-a pài ’na pèrdita de ténpo, ma a-a fìn so-ârivòu a-avéighe in curriculum ch’o pàiva l’elénco da spéiza de ’n prànso de Stâto.

Gîa che te regîa, in giórno ò vìsto ’n féuggio mêzo scciancòu atacòu a ’na miâgia ch’o l’invitâva a fâse volontàrri into servìçio de lêva. No avéi da louâ e vegnî pagæ: perché no gh’àiva pensòu prìmma?

Coscì me són prezentòu pe-i contròlli de salûte: abrancòu da ’na còrba de mêghi, o ténpo de firmâ quàrche papê de confèrma e-êa bèllo che arolòu. Cöse dî: aviæ dovûo savéi a cöse séiva-anæto ’ncóntra.

Dovéise adesciâ a sêi ôe, corî cómme ’na lìppa pe di chilòmetri sénsa poéise mâi fermâ, e controlâ che nusciùn te xatésse quarcösa: sta chi a l’é stæta a mê vìtta pe ’n ànno intrêgo.

Pöi (sénsa vegnî caciòu vîa: m’é parsciûo squæxi ’nposcìbile) ghe són sciortîo: alôa sci che me pàiva davéi de êse bón a fâ de tùtto! Tànto che tùtto quéllo che poéiva fâ me pàiva adreitûa noiôzo.

E l’é stæto coscì che, a-a fìn, inparòu a leçión, me so-âtreuòu a vénde tórna patàtte e çetroìn: st’òtta chi, però, dòppo avéi inparòu pe bén i nómmi de verdûe!

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XXXIX - N. 2, 28 de frevâ do 2011