Mi, bezéugna chò-u dìgghe con sinceritæ, me créddo da sénpre d'êse 'na persónn-a fòscia no goêi fìnn-a, ma de segûo mànco ch'a no se dàgghe pénn-a de çercâ de capî perché e cöse sucêdan e, mascimaménte, perché pròpio tùtte a mi. Alantô, pe fâve capî in pö ciù bén, bezéugna pròpio che ve cónte ànche sôlo che a mê matinâ de vêi.

Àiva da sâtâ sciù a sét'ôe, cómme tùtti-i giórni, pe-anâ a louâ. Dìggo 'àiva' perché a notoànn-a l'àiva pasâ, invêce che in létto, in giandón pa-a câza, co-o stéumago ch'o pàiva ch'o l'avésse o bàllo de Sànt'Anvìtto. Córpa da trìpla raçión de pevionâ co-ê çiòule de mê mogê da séia prìmma (e into fórno, giùsto pe no fâse amancâ nìnte, ghe n'é anco-òua in bèllo tésto da scâdâ). E, dòppo ôe d'atéiza, tò-u li che gh'êmo: mêno dêxe, nêuve, éutto... Me pàiva d'êse a còpia de l'inzegnê Fantozzi: apénn-a sunòu a svéglia co-o seu sòlito són da trónba scancasciâ, ò mìsso sciù o cafè, adesciòu mê fìggio («No papà, ancheu no n'ò coæ...»; me domàndo de lóngo s'o s'aséunne sénpre e mæxime cöse ò s'o no l'àgge mìsso diretaménte 'na cascétta registrâ sótta a l'oêgê) e fæto pe træ vòtte o gróppo a-a crovâta, riêscìndo pe tùtte-e træ tòsto a strangosciâme.

Ò saluòu a mogê (ma gh'é 'ntròu da 'n'oêgia e sciortîo da l'âtra) de tùtta spréscia e xòòu fêua da-a pòrta: e che xòu! So-âriêscîo, inte quàttro e quàtr'éutto, cómme tùtte-e matìn a sétte e 'n quàrto, a 'nbechelâme de sànn-a ciànta 'nto scalìn da pòrta e a pigiâ 'na portentôza strasonâ pe tæra in sciô tèrso ciàn do condomìgno. Cómme dîva, però, són tùtto fêua che 'na persónn a ch'a se làsce demoralizâ, e dónca (dòppo avéi pe bén inpîo de nómmi quéllo maledétto scalìn), pàrto pe anâ a pigiâ o sòlito òutobo ch'o me doriéiva portâ in sciô pòsto do lòu.

Mànca-a dîlo, 'na côa do poscitoêse pe fâ quélli diàscoa de trexénto mêtri de lóngo seræ a còuza do cantê: 'na suâ che vò-u racomàndo (tànto che m’êa tocòu derfâ quéllo belìscimo de 'n gróppo a-a crovâta), sciacæ tra 'na gròssa scignôa co-îna bórsa de doî chìlli òu bràsso che, a quànte pâ, ghe pàiva giùsto fâ lociâ in sa e in la e 'n figeu de tréi méixi pöcasæ ch'o strilâva cómme 'n forsenòu. Chinòu zu e montòu e scæ, a-aténdime in sciâ pòrta do scàgno gh'êa quéllo stondâio do prinçipâ, che sénsa goêi regîi o m'à sbragiòu a sòlita ramanzìnn-a: «Séi pròpio 'n bèllo lapasùppe, voî! Ma no séi pròpio bón a dâve 'na regolâta a-a vòstra etæ?». Lapasùppe mi? «Bèlla fàccia da berödo che sciâ l'à!» m'é vegnûo 'n cheu de rispóndighe dòppo ànni de angherîe; e de za che gh'êa (giùsto pe levâme a sodisfaçión): «E sciâ sa cös'ò da dîghe ancón? Ch'a vàgghe 'n pö a dâ do refrescùmme!». Da no crédighe, ùnica nòtta poxitîva do giórno: se avésse saciûo che quéllo o séiva stæto o mêgio mòddo pe fâse caciâ vîa a pedatónn-e de de li, gh'aviéiva pensòu za bén bén prìmma...

Concludéndo, mi alôa a facénda a me pâ ciæa: ò ancón da capî perché dêvan sucêde pròpio tùtte a mi, però òua són bén bén segûo che ògni cösa, ànche se no capîa pròpio do tùtto, a se peu sénpre descrîve co-îna paròlla adàtta!

Stefano Lusito

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XXXVIII - N. 8, 28 de seténbre do 2010