Me vêgne 'n cheu de 'na giornâ pasâ de ciù de sciusciànt'ànni fa. Êmo sciortî de matìn, tarménte fîto che, scibén ch'êmo in estæ, l'êa ancón scûo. Mi e o Loîgìn êmo za in staçión a quàtr'e mêza (ghe saiéiva stæto-o trêno a mànca 'n quàrto a çìnqu'ôe), ma do Bèppe e do Lusciàndro, dîto-o Tréppa, ancón nisciùnn-a tràccia. O relêuio da staçión o marcâva i mànca vìnti: e tò-u li che l'é rivòu àncho-u Tréppa con aprêuo a Têxìn, a seu galànte. Dötréi salûi, quàrche bâgio, ma de quéllo stondâio do Bèppe ancón no sàimo nìnte. Inte quéllo moménto l'é rivòu o trêno a desciâne, e niâtri ghe sémmo montæ a-a spedîa, scibén ch'êmo ancón mêzi adormîi. O Bèppe o sa-a séiva arangiâ. Ma tò-u li che bàsta dâ 'n'eugiâ òu barconìn pe védilo arivâ, corìndo e trafelòu, co-îna mìcca da fâ poîa.

– Ónd'anémmo?

– Chinémmo a Zêna e pigémmo l'âtro pe Rapàllo, o rèsto se vediâ.

Sémmo rivæ lâe a sét'e mêza; o sô o l'inondâva za de lûxe-e câze, e stræ e o mâ. Catòu quàrche étto de figàssa câda, émmo sùbito pigiòu a strâ pe-i sentê. Dòppo no goêi, l'é partîo i prìmmi mogogni:

– Se fermémmo? Quànt'amànca? Ónd'émmo d'arivâ? Mâi câdo che gh'é!

O Bèppe, cómme sénpre, scibén ch'o l'êa o ciù gràcile, o giaminâva da màtti e o fadigâva a stân'âprêuo; d'âtra pàrte, mi ascì e o Loîgìn ghe n'àimo pò-u belìscimo d'êse de lóngo avànti, dæto chò-u Tréppa o l'aprofitâva de ògni èrbo (e ghe n'êa bén bén) pe incìdde co-ìn cotelìn o nómme seu e quéllo da Têxìn, ch'a l'arestâva fèrma, cón doî éuggi da cerbiàtto, a-amiâ o travàggio do seu galànte.

– Alôa, se mescémmo?

Maché. Tànto vàiva che mi e o Loîgìn s’arenbéscimo a-a righêa a-amiâ o spetàcolo ch'àimo davànti, çercàndo de distìngoe o çê celèste da-o bleu ciæo do mâ.

A smêuve quélle træ bertoêle gh'aviéiva pensòu i mû, ò, mêgio ancón (dæto che i mû, da-o cànto seu, gh'àn bén bén ciù paçiénsa de niâtri), i miâtê: e pe chi ghià da louâ, stâghe 'nti pê a no l'é pròpio a mêgio cösa. Doî sbràggi co-îna tìbba da desciâ i órsci d'into letàrgo, e tùtti çìnque émmo dæto lòu a-e gànbe: 'n afànno do poscitoêse p'atrêuase in sciô fóndo da strâ, da-a mænn-a. E alôa, za ch'êmo, perché no fâse 'n bèllo bàgno pe recilâse 'n pö? Mànca-a dîlo, mi m'êa sùbito caciòu 'nte l'ægoa, méntre o Loîgìn o l'êa anco-âprêuo a levâse-e brâghe e o Tréppa e a Têxìn fâvan a gâra a chi fâva ciù squæxi. Ma no gh'é stæto goêi ténpo pe-i pensaménti: ténpo quàrche menûto e da-o çê l'é vegnûo zu o finimóndo. E vîa, tórna de córsa, òua inta bràtta e 'nto pâtàn, vèrsa-a staçión, bagnæ sùppi da-a tésta fìn a-i pê. 'Na giornâ memorabile, no fûse stæto che, inte l'invexéndo, s'àimo pèrsci meitæ da röba e o pövou Bèppe: sénsa 'na palànca pò-u viâgio de ritórno, l'émmo rivìsto pöi dòppo quàrche giórno, in conpagnîa di miâtê… vèrso i mercoéi, dôv'o l'aviéiva bén posciûo ripagâse, louàndo, de quéllo viâgio za de seu no pròpio còmodo!

Stefano Lusito
http://www.tuttozena.org

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XXXVIII - N. 6, 30 de zùgno do 2010