L'é cominsòu - da 'n méize e mêzo, a di-â veitæ - l'ànno nêuo che, cómme tùtti-i ànni se spêra e spêro mi ascì, o portiâ tànta pâxe e bén a tùtti. Quéllo che me spóncia òua a scrîve sto tòcco o l'é vénto de sperànsa: e fra i tànti boìn propòxiti (sénpre i mæximi, e chisà perché? fòscia perché no sémmo boìn a mantegnîli?), in fóndo in fóndo, ascôzo inte 'n cànto picìn (perché seguaménte mêno inportànte de tànti âtri), gh'é ànche quéllo do rilàncio do nòstro bèllo zenéize.

Mi, l'ò dîto 'n mùggio e mêzo de vòtte (scuzæme o lengoàggio coloquiâle, mò-u zenéize in fóndo o l'é ànche quésto, ò no?), gh'ò poîa che a nòstra léngoa (perché a l’é de tùtti gnâtri, ànche de chi no-â sa parlâ) a ségge a réizego de scentâ; e, dîto e ribadîo che gh'é 'n sàcco de pêzo problêmi, into seu picìn saiéiva 'n bèllo pecòu pèrde sta nòstra bèlla tradiçión; e no perché dêmo sentîse divèrsci da-i âtri, cómme no sémmo (concètto che, òua parlàndo con seriêtæ, m'é câo ribadî), ma perché 'n móndo sénsa nìnte da scangiâse e da regalâ a-i âtri o saiéiva pròpio 'n bèllo ascìdio!

E chi arivémmo òu pónto: o mê dexidêio o l'é che ségge e asociaçioìn de dovéi (A Conpàgna, che za da l'ànno pasòu, insémme co-â Región, a l'à inandiòu di bèlli progétti) ségge e istituçioìn pòsan fâ ricordâ, no pe dîto ò pe scrîto, ma da gnâtri tùtti, o 2010 cómme l'ànno do rilàncio da léngoa zenéize. A nòstra sfìdda a l'é quélla de inpegnâse pe poéi sentî ancón reciocâ, a distànsa de ànni, inte nòstre stræ e drénto a-e nòstre miâgie, e paròlle do zenéize, e de savéi che, inte quésto móndo ónde tùtti, òu ribadìscio anco-in'òtta, àn da gödî do mæximo rispètto, se poêmo ancón comêuve pe gréndi cöse picìnn-e cómme sentî 'na parolìnn-a ch'a ne fa vegnì'n cheu de quand'êmo figeu gnâtri e sentîmo dî quélle mæxime cöse da-i nòstri vêgi.

A mê sperànsa a l'é quélla de poéi anâ a rilêze, tra 'n bèllo pö de ténpo, sto mê scrîto e de poéi constatâ che a mê domànda (ne crîo ne sbràggio, che tànto no sèrvan goêi) a no l'é pasâ inascoltâ. E s'apeu, pe voéi nòstro, tùtto quésto o no l'avésse da sucêde, paçiénsa, poriêmo dîse tùtti insémme d'avéighe preuòu.

'N ougùrio de bónn-e cöse a tùtti i letoî e 'n abràsso grandìscimo a gréndi e picìn.

Stefano Lusito
http://www.tuttozena.org

Pigiòu da-o Gazzettino Sampierdarenese Anno XXXVIII - N. 2, 28 de frevâ do 2010